Porozumienie o współpracy Rosji i UE podpisane

Sojusz przeciw demokracji

Unia Europejska ustąpiła w negocjacjach z Rosją, co umożliwiło zawarcie 10 maja porozumienia otwierającego drogę do strategicznego sojuszu Moskwy i Brukseli. Porozumienie przewiduje między innymi zacieśnienie współpracy w dziedzinie bezpieczeństwa, co jest niekorzystne dla Polski. Podobnie jak fakt lekceważenia przez przywódców UE prawdy historycznej i praw narodów w Europie wschodniej do samodzielnego stanowienia o sobie.

Na tym nie kończą się złe wieści dla nas ze stolicy Rosji. Oto bowiem Polski prezydent został, wprawdzie na własne życzenie, ale też na nasz rachunek, poniżony. Rosjanie z pomocą generała Wojciecha Jaruzelskiego oskarżyli Polaków o agresję na Ukrainę i Białoruś oraz zbiorowe mordy na jeńcach wojennych. Kłamstwa te Aleksander Kwaśniewski swoją obecnością w Moskwie uwiarygodnił.

Porozumienie z 10 maja

Porozumienie o współpracy Rosji z Unią Europejską dotyczy czterech obszarów:

gospodarki

bezpieczeństwa wewnętrznego i wymiaru sprawiedliwości,

bezpieczeństwa zewnętrznego

kultury, edukacji i badań naukowych.

Określono je mianem “mapy drogowej“, choæ jak zapewniają źródła unijne, dokument ten ma charakter typowego “Planu Działania“ podpisywanego przez Unię z państwami z nią sąsiadującymi lub blisko współpracującymi. Tego typu plany zawarto między innymi z Ukrainą, Tunezją czy Izraelem. Rosja nie zgodziła się jednak na przyjętą w unijnej terminologii nazwę. Dążyła do podkreślenia “szczególnego“ charakteru zawieranych z Unią Europejską umów.

Liczący w sumie około 50 stron dokument wyznacza ramy i kierunki zacieśniania współpracy w czterech wspomnianych powyżej obszarach. Umowy nie mają charakteru wiążącego, lecz stanowią podstawę do podpisywania kolejnych, konkretnych już porozumień.

I tak, co się tyczy wspólnej przestrzeni gospodarczej, dokument przewiduje współpracę między innymi w takich sferach jak: standaryzacja produkcji niektórych artykułów przemysłowych, polepszanie klimatu inwestycyjnego, ochrona własności intelektualnej, harmonizowanie ustawodawstwa celnego ze standardami międzynarodowymi, transport, współpraca w kosmosie, nawigacja satelitarna i energetyka (przy czym Rosja nie zgodziła się dostosowaæ swoich kontraktów długoterminowych na dostawy surowców od pańtw europejskich do norm energetycznych UE)

W sferze bezpieczeństwa wewnętrznego i wymiaru sprawiedliwości nie udało się osiągnąæ porozumienia w najważniejszej sprawie: ruchu bezwizowego i readmisji nielegalnych imigrantów.

Rosja odmawia przyjmowania imigrantów przenikających z jej terytorium do UE, z kolei UE uzależnia od tej zgody ewentualne ułatwienia wizowe dla Rosjan. W dokumencie powtórzono zatem wcześniejsze deklaracje o dalszych negocjacjach w tej sprawie. Unia nie zgodziła się na rosyjskie postulaty wyeliminowania z dokumentu odniesień do “wspólnych wartości“, w tym demokracji, praworządności, praw człowieka, godząc się natomiast na uzupełnienie ich o prawa mniejszości narodowych, czego domagała się Moskwa. Zadeklarowano zacieśnienie współpracy w walce z terroryzmem i zorganizowaną przestępczością.

Co się tyczy bezpieczeństwa zewnętrznego wyrażono wolę współpracy w zwalczaniu terroryzmu na forum międzynarodowym, zapobieganiu proliferacji broni masowego rażenia, kontroli eksportu broni. Strony zobowiązały się też do współdziałania w operacjach zarządzania kryzysowego. Rosja nie zgodziła się sprecyzowaæ, iż chodzi o operacje dowodzone przez UE, a Unia nie przystała na zapisy dotyczące operacji OBWE.

Rosjanie sprzeciwili się udziałowi UE w rozwiązaniu konfliktów w Mołdawii i Czeczenii. Po raz kolejny odmówili wycofania swoich wojsk z Gruzji i Mołdawii, wbrew wcześniejszym uzgodnieniom. Dla odmiany Unia Europejska w całości odrzuciła rosyjskie propozycje zapisów o współpracy wojskowo-technicznej i wspólnej produkcji sprzętu wojskowego.

Wreszcie w dziale poświęconym kulturze, edukacji i badaniom naukowym strony będę działaæ na rzecz harmonizacji systemów oświaty, zwiększenia wymiany młodzieżowej i promocji wspólnych projektów kulturalnych.

Zdecydowała polityka

Wola polityczna przeważyła nad interesem państw członkowskich UE i Bruksela zgodziła się na zawarcie niekompletnej umowy. Szereg spraw w tym eksponowaną w mediach kwestię wiz i readmisji odłączono, pozostawiając do odrębnych negocjacji. Z wypowiedzi udzielonych na konferencji prasowej w czasie szczytu wynika, że gdyby zawarcie porozumienia miało zależeæ od satysfakcjonującego obie strony zamknięcia negocjacji, zapewne długo jeszcze nie doszłoby do podpisania omawianych dokumentów.

Wedle rosyjskich relacji porozumienie zawarto przed północą z poniedziałku na wtorek, czyli 9 maja, podczas spotkania ministra spraw zagranicznych Rosji Siergieja £awrowa z jego luksemburskim odpowiednikiem Jeanem Asselbornem, komisarz Benitą Ferrero-Waldner i szefem unijnej dyplomacji Javierem Solaną.

W samym szczycie, 10 maja uczestniczyli:

ze strony rosyjskiej prezydent Władimir Putin.

Unię Europejską reprezentowali - Jean-Claude Juncker, premier Luksemburga, który w tym półroczu przewodniczy UE, szef Komisji Europejskiej Jose Manuel Barroso i wysoki przedstawiciel UE ds. polityki zagranicznej Javier Solana.

Obok układu o współpracy strategicznej między Rosja a UE, w Moskwie rozmawiano też o ewentualnym przystąpieniu Rosji do światowej Organizacji Handlu (WTO) oraz o sytuacji na Północnym Kaukazie.

Priorytetowe partnerstwo

W trakcie towarzyszącej szczytowi konferencji prasowej Putin podkreślił, że strategiczne partnerstwo z UE ma dla jego kraju “priorytetowe znaczenie“. Ponadto zapowiedział, że Moskwa rozpocznie niebawem aktywny dialog z Brukselą na temat - jak to ujął - problemu roku 2007, kiedy to powinna wejśæ w życie konstytucja Unii Europejskiej i kiedy wygasa ą0-letnie porozumienie o współpracy i partnerstwie Rosji z UE.

Z kolei Juncker oświadczył, że wyjeżdża z rosyjskiej stolicy z twardym przekonaniem, że UE w osobie prezydenta Władimira Putina ma przyjaciela. Premier Luksemburga przyznał zarazem, że prowadzenie rozmów z Putinem nie jest łatwe. On ma koncepcję - obronę interesów kraju. My również mamy taką koncepcję. Jednak doszliśmy do porozumienia w najtrudniejszych sprawach.

Barroso poinformował, że UE wyraziła gotowośæ pomocy Rosji w uregulowaniu konfliktów, które tlą się na jej terytorium, m.in. na Północnym Kaukazie. Oznajmił też, że Unia Europejska popiera jak najszybsze przystąpienie Rosji do światowej Organizacji Handlu (WTO). Wszyscy pragniemy, aby Rosja była demokratycznym i kwitnącym państwem - podkreślił przewodniczący Komisji Europejskiej.

Arogancki wykład

Podczas konferencji doszło do bardzo niemiłej, lecz symptomatycznej sytuacji. Zapytany przez dziennikarkę z Estonii o pakt Ribbentrop-Mołotow, Putin w nieprzyjemny, kpiarski sposób stwierdził, że Rosja uważa tę sprawę za zamkniętą. Pani tak dobrze mówi po rosyjsku i - zapewne - równie dobrze czyta (w tym języku), że może zapoznaæ się z materiałami Zjazdu Deputowanych Ludowych ZSRR z ą989 roku. (...) Czego jeszcze potrzeba? Potępiaæ co roku? Uważamy ten temat za zamknięty i nie będziemy do niego wracaæ. Powiedzieliśmy jeden raz - i wystarczy.

Jeśli w ą9ł9 roku kraje bałtyckie weszły w skład ZSRR, to w ą94ą roku w żaden sposób nie mogliśmy ich okupowaæ, ponieważ już były częścią Związku Radzieckiego. Niewykluczone, że nie byłem najlepszym studentem, ponieważ w czasach radzieckich piłem dużo piwa, ale jednak coś mi w głowie pozostało, gdyż miałem dobrych wykładowców historii - zakończył prezydent Rosji.

Towarzyszący mu oficjele Unii Europejskiej na to skandaliczne wystąpienie nie zareagowali.

Prawa człowieka i demokracja na śmietniku

Urzędnicy z Brukseli uspokajają, że “mapa drogowa“ nie jest umową wiążącą. Jednak trzeba pamiętaæ, że ma ona otworzyæ Rosji i Unii Europejskiej możliwości współpracy strategicznej. Do tej pory na drodze do realizacji tego zamierzenia stała archaiczna, rosyjska biurokracja, niezdolna do samodzielnego podejmowania decyzji. Umowy mają ułatwiæ dwustronną komunikację, uporządkowaæ sfery współpracy i wytyczyæ ramy przyszłym porozumieniom.

Wola polityczna, by zacieśniæ współpracę, istnieje po obu stronach od dawna. Teraz stworzono ramy, których zadaniem jest usprawniæ proces polityczno-gospodarczo-wojskowego zbliżenia, choæ podpisane umowy niczego nie rozstrzyga, to umożliwia przełożenie deklaracji politycznych na język praktyki.

Polityczne deklaracje są jednoznaczne: Rosja ma byæ partnerem strategicznym Unii Europejskiej nie tylko w dziedzinie gospodarki i dostaw surowców, lecz równie w sprawach bezpieczeństwa i polityki zagranicznej. Sojusz ten forsowany jest w pierwszej kolejności przez Francję i Niemcy, państwa zainteresowane wypchnięciem Stanów Zjednoczonych z Europy, a w dalszej perspektywie uformowaniem eurazjatyckiego sojuszu UE-Rosja-Chiny skierowanego przeciw Waszyngtonowi.

Ceną, jaką demokratyczna Europa płaci za sojusz z autorytarno-dyktatorskimi reżimami w Rosji i Chinach jest rezygnacja z obrony praw człowieka i demokratycznych zasad. Wyraźnie powiedziała o tym szwedzka eurodeputowana Cecilia Malmstroem odpowiedzialna za przygotowanie raportu Parlamentu Europejskiego na temat stosunków UE-Rosja. Raport ma byæ poddany pod głosowanie w PE przyszłym tygodniu. Zdaniem Malmstroem podpisanie wtorkowego porozumienia było możliwe tylko dzięki odłożeniu na bok kwestii demokratycznych.

Kwestie, do których w Parlamencie Europejskim przywiązujemy dużą wagę - to jest wszystko, co dotyczy demokracji, sytuacji w Czeczenii, sytuacji praw człowieka i wolności wypowiedzi - zostały usunięte z programu szczytu - oświadczyła Malmstroem. Szwedka wyraziła żal, że UE jest mniej stanowcza od prezydenta USA George'a Busha w krytykowaniu sytuacji w zakresie przestrzegania praw człowieka w Rosji.

Ubolewała też, że podczas obchodów 60. rocznicy zakończenia wojny prezydent Rosji Władimir Putin nie przyznał się do błędów popełnionych przez Związek Radziecki, czego oczekują kraje bałtyckie i Polska.

Milczenie, jakim urzędnicy UE skwitowali napastliwą wypowiedź Putina w sprawie paktu Ribbentrop-Mołotow podczas konferencji prasowej wskazuje wyraźnie, że UE jest gotowa nie tylko pogrzebaæ Czeczenów w imię sojuszu z Rosją, lecz również działaæ ze szkodą dla nowych państw członkowskich. A to jest już działanie bezpośrednio niebezpieczne dla Polski.

Kwaśniewski znowu kłamał

Postawa urzędników UE ostro kontrastuje z zachowaniem prezydenta Stanów Zjednoczonych. Bush udziela wsparcia narodom, które wyzwalając się spod rosyjskiego jarzma są gotowe wkroczyæ na ścieżkę demokratycznych reform. Nie uznaje “rosyjskiej strefy wpływów“, która dla narodów wschodniej Europy oznacza po prostu zniewolenie. Wspiera państwa bałtyckie, Ukrainę, Gruzję, Azerbejdżan... a jednocześnie zapowiada kres ostatniej komunistycznej dyktatury w Europie – rządom Aleksandra £ukaszenki.

Te działania amerykańskiej administracji zgodne są z polską racją stanu. Wolne i demokratyczne państwa za naszą wschodnią granicą to gwarancja stabilności i bezpieczeństwa w Europie środkowej. Dlatego zdziwienie budzi fakt, że najwyższe władze RP zamiast staæ u boku Amerykanów w czasie sporu o Jałtę, jaki znalazł się w centrum ubiegłotygodniowych obchodów, stały za plecami Putina.

Zgodnie z przewidywaniami wyjazd prezydenta Polski Aleksandra Kwaśniewskiego zakończył się kompromitacją. Nie przyczynił się do upowszechnienia polskiej oceny wydarzeń sprzed 60 lat. Kwaśniewskiego potraktowano w Moskwie jak parobka i można by tylko temu przyklasnąæ, gdyby nie fakt, że były komunistyczny aparatczyk jest równocześnie głową państwa i jego najważniejszym reprezentantem. Była to zatem zniewaga skierowana do Polaków, a nie samego Kwaśniewskiego.

Po raz kolejny prezydent wprowadził w błąd opinię publiczną tłumacząc przed wyjazdem, że jego obecnośæ w Moskwie jest tak czy inaczej konieczna z uwagi na odbywający się w Moskwie szczyt Rosja-Unia Europejska. W szczycie nie uczestniczyły głowy państw członkowskich UE. Kwaśniewskiego w Moskwie w ogóle mogłoby nie byæ, a i tak nasza dyplomacja wiedziałaby na temat szczytu i jego przebiegu tyle samo, co wie dziś.

Kwaśniewski przyzwyczaił nas już do tego, że kłamstwo stanowi standard jego funkcjonowania jako osoby publicznej. Kiedy posługuje się nim w polityce krajowej, można to w pewnych ramach tolerowaæ. Ostatecznie komuniści kłamią z zasady, trudno więc wymagaæ od byłych sekretarzy prawdomówności. Jednak, gdy Kwaśniewski posługuje się kłamstwem narażając na szwank dobre imię Polski, jest to działanie godne najostrzejszego potępienia.

Jaruzelski oskarża Polaków

Kwaśniewski włączając w przebieg swojej oficjalnej wizyty w Moskwie osobę Wojciecha Jaruzelskiego, ostatniego namiestnika Rosji Sowieckiej w PRL, podniósł ponad przyzwoitośæ rangę i znaczenie pobytu Jaruzelskiego w Moskwie.

Na tym gruncie stały się dwie rzeczy ohydne. Po pierwsze – jedynym dostrzeżonym i nagrodzonym przez Putina “kombatantem“ II wojny światowej z Polski został nie kto inny, jak autor oraz polityczny przywódca antynarodowego przewrotu wojskowego z 1981 roku.

Po drugie – rosyjskie media wykorzystały obecnośæ Jaruzelskiego, by utrwaliæ kłamliwe stereotypy z przeszłości. Co więcej, jeśli wierzyæ rosyjskim agencjom informacynym, Jaruzelski oskarżył Polskę o okupację Ukrainy i Białorusi oraz mordowanie rosyjskich jeńców wojennych z roku 1920!

Kłamstwa te są od dziesięcioleci wykorzystywane przez rosyjską propagandę do usprawiedliwienia zbrodniczych działań wobec ludności polskiej po agresji z 17 września 1939 roku. Tym samym były sowiecki namiestnik raz jeszcze udowodnił, że dla niego nadrzędną wartością jest interes Rosji, a Polskę widziałby najchętniej w postaci sowieckiej republiki.

Kwaśniewski obecnością w Moskwie u boku Jaruzelskiego wszystkie te niegodziwości autoryzował. Bardzo prawdopodobne, że został przez Rosjan w tę prowokację wmanewrowany. Nie doszłoby jednak do tego, gdyby Kwaśniewski zgodnie z polską racją stanu w dniach 60 rocznicy zakończenia II wojny światowej był u boku naszych nadbałtyckich sąsiadów zamiast wpisywaæ Polskę w ramy nieprzyjaznego wobec niej europejsko-rosyjskiego porozumienia.

Krzysztof S. SkibiŃski